شهر آذين است و شاد اما امان    از قلب من مدام  ميکوبد جدايي  مشت باز بر اين قلب من صداي شوق ميرسد از ريسه هاي شهر اما نيست صدايي در اين قلب من هر چند محکم است اين ريسمان جدايياما شکر آن باقيست که وصل است از قلب ِ من  به آسماني خدايا خدايا خدايا مگر انصاف است که عالم در اين ميلاد باشند و خورشيد ِ مهر از نظرها پنهان خدايا خدايا خدايا گرچه هست هر جا گرچه مبيند ما را اما تا نگردد پيدا آرام نگيرد قلب ها کاش نرگسي جايي دعايي کند براي اين قلب ها   مريم جاويد

تو پرکشيدي آزادي ات را در اسارت اين روزها..حواس ِ تو نيست که در بين کاج هاي يخ زده ي اين جنگل  صدايي مسرانه تکرار ميکند تو را تا ابد ..اما...  بگذار تکرار شود اين صداي ِ نبودن محض ِ تو که شايدروزي بياييد  به يادت که چقدر نبودي  تا هنوز .. دور شو دواي ماندن تو شکل ديگر درد شد وقتي که دلت اهلي رفتن بود..آري ...!! آرام دور شو نبايد بيدار کندصداي رفتنت خواب ِ  بوته هاي سبز  ِ وحشي خاطرات را دور شو و حتي نگيريد ، هرگز دلت که روزي تو همبستر اين درختهاي بي عبور ِ نور  بودي .. کلا ، اصلا&nb

پشت  سرزمين ِمشرق شاخه شاخه نور مي رويد . مرغان مهاجر دريا دريا نغمه سَر ميدهند . گياهان  معجزه وار گل ميکنند . آسمان ِ پاک بي مهابا در شوق ِ آبي ماندن غوطه ور است . و کولي هاي عاشق تا ابد جاودانه عاشقند . چه راه دوريست سفر از اين سرزمين ِ ترس ها سفر از تمام مرزها سفر از اين همه باورها . اما ... من به اميد ِ جاودانه عاشق زيستن . در خيالم هر روز و هر شب با نور چشمي که کمي هم   آشناست  مدام  رنگ ِ سازش ِ رويا ميزنم بر تمام ِ خاطرم ... #مريم_جاويد 

***کجاي اين جهان خيره بر احوال ِ مني کجاي اين سکوي ناهموار زندگي در فکر هموار شدن مني .من از سرزمين معجزه وار عشق سوي تو رخت بسته ام و از آن دو  لشکر هميشه سياه پوش و آن  پرچم سرخ ِ ممنوعيت ها چشم بسته ام .همه را  دست باد سپردمدر خيال ِ خوشم خوش باورم کهروزي تقدير هم شبيه همزادش ، دريا  همزاد ِ مرا  بازگرداند ، باز به من ***مريم جاويد  

حيف که ميتپد لاي موهايم  ضربان قلب لانه يک گنجشک  اگر اين آشيانه نميپاشيد ازهم من همان  هزار سال پيش تبر به ريشه ي اين شاخسار در هم تنيده  زده بودم .... #مريم_جاويد  

پر از روشن ِ خاموشم پر از حرفاي ِ مسکوتم پر از يک حس ِ نامعلومپر از چشمي که ميبيند ولي هست  اندکي  مسموم با  اين همه تفسير از اين حال ِ ناخوش ِ نا آروم تو اينبار  بگو تو کجا  قورت ميدهي جرعه جرعه بودنت را کجا سر ميکشي هوا هوا نفست را کجا که به  اين وسعت ِ بسيار در جهان من نيستي يا که نه شايد  هم پنهاني زير حرير آرزوهاي ديگري تا تماشا نکني مرا با اين سقوط ِ  جانانه و چشم گير گرچه مغرورم خيلي اما تا بيش از اين دير نشده باز آ من به  تمناي ناخوش آمدنت  مجبورم#مريم_جاويد

تو نبودي که سقف دلم ناگه ترک خورد هنوز هم نيستي اما ... چکه ميکند حضورت مادام الحظه از تمام زواياي زندگي ناچيز من تو در من رفت و آمد داري عميق مي آيي و بر چينه ي  روح ِ من تکيه ميزني و با همان لبخند مستانه ات از جرعه ي وجودم فنجان ، فنجان به ظاهر  چاي مينوشي اما به واقع جوهر جان مرا مينوشي و سر خوش و مسروري  از ميهماني بي دعوتت و باز بي خدا حافظي  ميروي تا باز گردي ساعتي ديگر به بهانه اي ديگر در اين تن خسته ... گاهي آدم ميشوم شايد فقط چند لحظه و به حقيقت ِ آمدنت در  چهار چوب ذهنم  شک ميکنم و ميگويم تو خيالي تو وهمي و تو خيلي وقت است که ني